Miræus (Aubert Le), dito célebre erudito belga (1573-1640). Nascido em Bruxelas, a 2 de dezembro de 1573, de uma família de ricos comerciantes, Aubert Le Mire começou seus primeiros estudos em Douai, e os continuou em Lovaina, onde conheceu Justo Lípsio; obteve em 1596 o grau de bacharel em teologia; por ora não avançou mais em seus estudos e só tomaria o barrete de doutor em 1611, em Douai. Nesse meio tempo, havia sido nomeado cônego do cabido de Antuérpia e, depois que seu tio João Le Mire foi nomeado bispo dessa cidade, foi por ele mesmo associado à administração diocesana, ao mesmo tempo em que exercia as funções de escolástico e de reitor da Igreja de Santa Walburga. Foi encarregado pelos arquiduques de diversas missões diplomáticas, em 1609 em Haia, continuadas, em 1609-1610, em Paris, junto a Henrique IV (o relato de sua viagem à França e algumas cartas enviadas de Paris foram publicados por Léon de Burbure no Messager des sciences historiques de Belgique, 1819, p. 318-335, 433-453). De volta à Bélgica, residiu ainda algum tempo em Antuérpia, mas em 1615 foi nomeado capelão da corte de Bruxelas, o que aliás não o impediu de ser primeiro deão do cabido de Antuérpia em 1624, e vigário geral da diocese em 1635. Morreu em Antuérpia a 19 de outubro de 1640.
A obra impressa de Le Mire é muito considerável; ela só interessa, aliás, indiretamente à teologia, sendo sobretudo de ordem histórica. É preciso, no entanto, citá-la como um guia muito precioso para o estudo das ordens religiosas. Eis, em ordem cronológica, as obras que interessam a esse ramo da história eclesiástica: 1º Origines cœnobiorum benedictionorum in Belgio, Anvers, 1606; 2º Ordinis B. Mariæ annuntiatarum virginum origo, accessit ordinis carmelitani, virginum teresianarum, origo, Anvers, 1608; 3º Origines cartusianorum monasteriorum per orbem universum, Cologne, 1609; 4º Origines equestrium sive militarium ordinum libri duo, Anvers, 1609; 5º Ordinis carmelitani ab Elia propheta primum inchoati, ab Alberto patriarcha Jerosolymitano vitæ regula temperati, a B. Teresia, virgine hispana, ad primævam disciplinam revocati, origo atque incrementa, Anvers, 1610; 6º Histoire de l'origine et institution de divers ordres et congrégations religieuses qui gardent la règle ou profession de S. Augustin, Anvers, 1612 (reaproveitado em latim sob o título Canonicorum regularium ordinis S. Augustini origines ac progressus, Cologne, 1614); 7º Ordinis præmonstratensis chronicon, Cologne, 1613; 8º Chronicon cisterciensis ordinis, Cologne, 1614; 9º Origines benedictinæ sive illustrium cœnobiorum O. S. B. exordia ac progressus, Cologne, 1614; 10º De collegiis canonicorum... liber singularis, Cologne, 1615; 11º Originum monasticarum libri IV, in quibus ordinum omnium religiosorum initia ac progressus breviter describuntur, Cologne, 1620: aos quatro livros acrescenta-se um Auctarium sive liber V; 12º De Wiodesinensi, Lateranensi, Aroascensi et congregationibus aliis canonicorum regularium ordinis S. Augustini, Bruxelles, 1622; 13º Codex regularum et constitutionum clericorum, in-fol., Anvers, 1622; 14º De congregationibus clericorum in communi viventium, ut theatinorum, societatis Jesu, barnabitarum, somaschæ, oratorii, doctrinæ christianæ et aliorum liber singularis, Cologne, 1622; 15º Elenchus regularium monasticorum et constitutionum asceticarum, Anvers, 1637.
Vários desses tratados foram reimpressos na Collectio scriptorum rerum historico-monastico-ecclesiasticarum de Michel Kuen, Ulm, 1756 e sq., onde talvez sejam mais acessíveis: Origines bened., no t. i; Orig. carth., no t. ii; Origines canonicorum reg., no t. iii; Chronicon præmonstr., no t. vi. Todas essas obras, em geral muito breves, têm o mesmo caráter: resumos extremamente secos de informações, mas preciosos, de fatos e datas, geralmente extraídos de boas fontes; a enumeração acima mostra que Miræus se fez o historiador da vida religiosa sob suas formas mais diversas em todo o Ocidente.
Mesma secura em seus opúsculos sobre diversas questões de hagiografia: 16º Sanctorum Galliæ belgicæ imagines et elogia, in-4°, Anvers, 1606; 17º Disquisitio de SS. virginibus Coloniensibus, Anvers, 1608; 18º Historia B. Virginis Cambroniensis, in-12, Anvers, 1607; 19º Vita S. Alberti episcopi Leodiensis, in-fol., Anvers, 1612; 20º uma Vida de São Willibrordo, em flamengo; 21º Elogia et testimonia variorum de vita Joannis Rusbrocquio, in-12, Bruxelles, 1622; 22º Fasti belgici et burgundici, Bruxelles, 1622, elogio dos santos personagens dessas duas províncias, distribuídos segundo o calendário.
À geografia eclesiástica ligam-se dois opúsculos: 23º Notitia episcopatuum orbis christiani, in-8°, Anvers, 1613; 24º De statu religionis christianæ per Europam, Asiam, Africam et Orbem novum libri IV, in-12, Cologne, 1619, frequentemente reproduzidos ou adaptados posteriormente.
Mas a obra principal de Le Mire é sobretudo dedicada à história da Bélgica. Um primeiro ensaio apareceu em 1606: 25º Elenchus historicorum Belgii, nondum typis editorum, Anvers, reeditado em Bruxelas, 1622; e uma crônica geral, 26º Rerum toto orbe gestarum chronica a Christo nato ad nostra usque tempora, in-4°, Anvers, 1608. Publica em seguida uma obra de Van Dieve (†1581), que permanecera manuscrita: 27º Rerum Brabanticarum libri XIX, auctore Petro Divæo Lovaniensi, primum nunc editi et illustrati, Anvers, 1610.
O pequeno opúsculo 28º De rebus bohemicis liber singularis, Lyon, 1621, é um escrito de circunstância, publicado para colocar a opinião católica a par dos assuntos da Boêmia no início da Guerra dos Trinta Anos. Retomado e ampliado em 29º De bello bohemico Ferdinandi II Cæsaris auspiciis feliciter gesto, Cologne, 1622.
Nosso autor volta à Bélgica em 30º Rerum belgicarum annales in quibus christianæ religionis et variorum apud Belgas principatuum origines ex vetustis tabulis, principumque diplomatibus haustæ, explicantur, Bruxelles, 1621; esses anais narram, ano a ano, os acontecimentos, sobretudo religiosos, até 1624; notar-se-á o silêncio guardado sobre os anos 1567-1573: 31º o Rerum belgicarum chronicon, a Julii Cæsaris in Galliam adventu usque ad vulgarem Christi annum MDCXXXVI, in-4°, Anvers, 1636, não difere sensivelmente do precedente, senão por uma utilização mais abundante de cartas e diplomas. Isto também o que é feito em 32º Stemmata principum Belgii, Bruxelles, 1626.
Le Mire havia, com efeito, encontrado o caminho pelo qual deveria prestar à história de seu país os mais assinalados serviços: editar e comentar as cartas e diplomas, e fornecer assim um ponto de apoio sério aos historiadores futuros. Havia começado, 33º, pelo Codex donationum piarum, Bruxelles, 1621, cujo título indica bem o conteúdo: in quo testamenta, codicilli, fundationum, donationum, immunitatum, litterarum privilegiorum et alia piæ liberalitatis monumenta, a pontificibus, imperatoribus, regibus, ducibus ac comitibus in favorem Ecclesiarum, præsertim belgicarum, edita continentur; de mesma natureza 34º Diplomatum belgicorum libri duo, Bruxelles, 1627, onde muitos diplomas relativos a assuntos seculares se acrescentam aos textos propriamente eclesiásticos; 35º Institutionum belgicarum libri duo, in quibus Ecclesiarum et principatuum Belgii origines, incrementa, mutationes illustrantur, Anvers, 1629; 36º Notitia Ecclesiarum Belgii, in qua, tabulis donationum piarum..., sacra et politica Germaniæ inferioris vicinarumque provinciarum historia, explosis fabulis, recensetur et illustratur, Anvers, 1630.
Essas quatro coletâneas foram reeditadas no século XVIII por Foppens, sob o título Auberti le Miræi opera diplomatica et historica, in-fol., Bruxelles, 1723; Foppens aí acrescentou outros três volumes in-fólio de suplementos. Fica o fato de que Le Mire foi um dos primeiros a entrar resolutamente nesse caminho da diplomática, que havia de conduzir a resultados tão preciosos.
A obra seguinte é de interesse mais geral para a história da antiga literatura cristã: 37º Bibliotheca ecclesiastica sive nomenclatores VII veteres: S. Hieronymus, Gennadius Massiliensis, S. Ildefonsus Toletanus, Sigebertus Gemblacensis, S. Isidorus Hispalensis, Honorius Augustodunensis et Henricus Gandavensis, cum scholiis Miræi, in-fol., Anvers, 1639; Le Mire havia empreendido completar esse trabalho; foi publicado após sua morte por seu sobrinho: Bibliothecæ ecclesiasticæ pars altera, sive de scriptoribus ecclesiasticis qui ab anno 1494 usque ad nostra tempora floruerunt, in-fol., Anvers, 1649. Essas duas coletâneas encontram-se na Bibliotheca ecclesiastica de J.-A. Fabricius, Hambourg, 1718.
Niceron, Mémoires, Paris, 1729, t. vii, p. 277-287; Paquot, Mémoires pour servir à l'histoire littéraire des Pays-Bas, Louvain, 1763, t. i, p. 137-156; B.-C. de Ridder, Aubert Le Mire, sa vie, ses écrits, na série Mémoires couronnés et mémoires des savants étrangers publiés par l'Académie de Belgique, Bruxelles, t. xxxi, 1863; A. Wauters, art. Miræus, em Biographie nationale de Belgique, t. xiv.
É. Amann.
Autor original: É. Amann
A extração e a tradução foram feitas por IA e em caso de algum erro podem entrar em contato com o editor