MEYER OU MEYERE (LIÉVIN DE)

MEYER OU MEYERE (LIÉVIN DE)

MEYER ou MEYERE (Liévin de) (1055-1730), nasceu em Gand, em 2 de fevereiro de 1655; entrou no noviciado dos jesuítas de Malines em 20 de setembro de 107.3, e foi enviado a Bruxelas para ali ensinar retórica (1673-1679); depois, estudou teologia e foi ordenado padre em 8 de junho de 1080; foi então encarregado do ensino da Sagrada Escritura, da teologia moral e da escolástica; foi sucessivamente prefeito das classes superiores, depois reitor de Louvain. Tornou-se célebre como poeta e como teólogo nas questões controvertidas, nas quais se destacou por sua argumentação metódica e cerrada, clara e brilhante. Morreu em Louvain em 19 de março de 17.30.

Meyer quase não escreveu senão obras polêmicas, e sustentou discussões muito vivas com vários teólogos de Louvain: Opstraet, Petitpied, o P. Serry, e os doutores Van de Witte, Espen. Todas as suas obras são escritas em um latim bastante elegante; encontrar-se-á a enumeração completa em Sommervogel, Bibliothèque de la Compagnie de Jésus, t. V, col. 1039-1055. Eis as mais importantes: De operibus poenalibus sacramenti Poenitentiae, et certitudine morali tractatus, rigori quorumdam circa baptismum laboriosum oppositus, in-8°, Louvain, 1696.

Praxis et doctrina communis Ecclesiae absolvendi mox peccatores ordinarios vindicata adversus doctrinam de laborioso baptismo ejusque appendicem, cum animadversione in epistolam cui titulus: Lettre d'un docteur catholique au P. Cyprien, in-8°, Louvain, 1097; J. Opstraet replicou com um Responsio brevis, ao qual Meyer respondeu com Confutatio libelli cui titulus: Responsio brevis J. Opstraet ad libellum cui titulus Praxis et doctrina communis Ecclesiae..., in-8°, Louvain, 1697.

As duas obras seguintes são justamente célebres: Historia controversiarum de divinae gratiae auxiliis sub summis pontificibus Sixto V, Clemente VIII et Paulo V libri sex; quibus demonstrantur et refelluntur errores et imposturae innumerae quae in Historia congregationis de Auxiliis edita sub nomine Augustini Le Blanc notatae sunt; et referuntur Acta omnia earumdem congregationum, quae sub nomine Fr. Thomae de Lemos prodierunt, in-fol., Antuérpia, 1705. Esta primeira edição apareceu sob o pseudônimo de Théodore Éleuthère; mas uma segunda edição, em 1715, e uma terceira em 1742, trazem o nome de Meyer. Journal des savants de 6 de julho de 1705, p. 370-392; Journal de Trévoux de agosto, setembro e outubro de 1705, p. 1281-1310, 1536-1570, 1709-1744.

Depois Meyer publicou sucessivamente quatro dissertações sobre o concílio de Trento e as questões da graça, sob os seguintes títulos: De mente Concilii Tridentini circa gratiam physice praedeterminantem dissertatio I, Contra librum qui sub nomine Antonini Reginaldi nuper prodiit, Auctore Liberio Gratiano, in-8°, Antuérpia, 1707, e 2ª ed. 1709; De mente... dissertatio II, qua argumenta Antonini Reginaldi ex hoc concilio sumpta refelluntur et in auctorem retorquentur, in-8°, Bruxelas, 1708, e 2ª ed., 1709; De mente... dissertatio III, contra librum qui sub nomine Antonini Reginaldi prodiit et nuperos ejus defensores. In praefatione respondetur auctori libelli Chimère du jansénisme, in-8°, Bruxelas, 1709 (o escrito intitulado Chimère du jansénisme ou Dissertation sur le sens dans lequel les cinq propositions ont été condamnées..., in-12, 1708, é obra de Fouillou).

De pelagianorum et massiliensium contra fidem erroribus, dissertatio IV, qua Jansenii et aliorum in hac materia errata referuntur et confutantur, cum appendice qua dissertatio III ab objectis vindicatur; accedit appendix contra schismaticum denunciatorem, in-8°, Bruxelas, 1709 e 1710. Journal des Savants de 13 de agosto de 1708, p. 469-472, e Journal de Trévoux de março de 1709, p. 495-502.

Essas quatro dissertações foram publicadas sob o pseudônimo de Libère Gratien, e são dirigidas contra Antonin Reginald, que havia composto em 1706 um escrito intitulado: De mente concilii Tridentini circa gratiam per se efficacem, opus posthumum. Accesserunt animadversiones XXV in propositiones P. Ludovici Molina, auctore Jacobo Le Bossu, et alternae Epistolae Petri Soto, Ruardi Tapperi et Jodoci Ravestein. De gratia et liberi arbitrii concordia, com um prefácio de Petitpied (Mémoires de Trévoux de novembro de 1707, p. 1957-1977).

Meyer voltou à questão da congregação De Auxiliis, em sua Epistola curiosa Theodori Eleutherii ad Fr. Norbertum d'Elbecque responsoria, in-8°, Bruxelas, 1710. Parallelum antiquae et praesentis Ecclesiae in praescribenda et exigenda fidei formula adversus haereses exortas, et veterum ac recentiorum refractariorum in eadem formula impugnanda, in-8°, Bruxelas, 1711, e Louvain, 1728.

Responsio ad librum F. Henrici a S. Ignatio cui titulus: GRATIAE PER SE EFFICACIS SIVE AUGUSTINIANO-THOMISTICAE ADVERSUS INJUSTAM JANSENISMI ACCUSATIONEM JUSTA DEFENSIO, ubi etiam theologia moralis Sanctorum adversus injustos obtrectatores defenditur, in-8°, Bruxelas, 1715. Nessa data, Meyer reeditou alguns dos escritos anteriores, com respostas às objeções, numa obra intitulada: Historia controversiarum de divinae gratiae auxiliis sub summis pontificibus Sixto V, Clemente VIII, Paulo V, ab objectionibus R. P. Hyacinthi Serry vindicatae, libri tres. Accedunt dissertationes quatuor de mente Concilii Tridentini circa gratiam physice praedeterminantem, de mente S. Augustini, de genuinis pelagianorum et massiliensium erroribus; item responsio ad F. Henricum a S. Ignatio — et alia quaedam opuscula, in-fol., Bruxelas, 1715.

Quaestio theologica an liceat juxta mentem Apostolicae Sedis, et nominatim juxta declarationem Constitutionis Clementis XI, quae incipit Vineam Domini Sabaoth, formulam Alexandri VII jurare, retento interius obvio, proprio et naturali sensu, quem reipsa quinque propositiones — in libro Jansenii habent, soluta, in-4°, Bruxelas, 1716. Tractatus de schismate, ex gallico latine redditus, in-8°, Louvain, 1718; é a tradução da célebre obra do P. Longueval.

Os escritos seguintes são dirigidos contra os protestantes: Dogma triplex a paucis Lovanii stantibus assertum, utrique potestati, ecclesiasticae et saeculari, expendendum proponitur per fidelem Pontifici et Caesari theologum romano-catholicum, in-8°, Louvain, 1719. Statera protestantium in duobus primis ipsorum paragraphis expensa per theologum romano-catholicum, in-8°, Louvain, 1719.

Refutatio responsionis ad Stateram protestantium expensam per theologum romano-catholicum, in-8°, Louvain, 1719. O defensor dos protestantes contra quem essas obras foram escritas é o advogado Antoine Parmentier, doutor da Faculdade de Louvain.

Circa verba S. Augustini «Roma rescripta venerunt: causa finita est» refutantur cavilli protestantium, in-8°, Louvain, 1719, e Aurea sententia S. Augustini «Roma rescripta venerunt, causa finita est» infallibilitati Pontificis favere ostenditur et a nuperis patroni protestantium cavillis vindicatur per theologum romano-catholicum, in-8°, Louvain, 1719. Causam Cypriani non favere, sed obesse causae protestantium ostenditur, in-8°, Louvain, 1719. Causam Liberii et concilii Ariminensis non favere, sed obesse causae protestantium ostenditur per theologum romano-catholicum. Accedit appendix qua refutatur scriptum cui titulus: Advocatus e Foro ad Logicam detrusus, in-8°, Louvain, 1719.

Ultimus conatus patroni protestantium circa causam S. Cypriani refutatur per theologum romano-catholicum. Accedit appendix qua Fraus septuplex, iterum recocta, refutatur et in ipsum Fraudis auctorem retorquetur, in-8°, Louvain, 1719. Patronus protestantium in causa Liberii et concilii Ariminensis ad extrema redactus ostenditur..., in-8°, Louvain, 1719. Manifesta contradictio inter doctrinam romanorum pontificum ex una parte, et doctrinam quae recenter spargitur sub nomine Z. B. Van Espen ex altera, demonstrata per theologum romano-catholicum, in-8°, Louvain, 1725.

Os últimos escritos de Meyer são dirigidos contra a Igreja de Utrecht: Refutatio instrumenti appellationis a Unigenitus Clementis XI, constitutione 8 sept. 1713, et ab epistola Pastoralis Officii ejusdem Pontificis de 18 sept. 1718, ad futurum concilium generale interpositae per praetensos decanum, canonicos et capitulum insignis ac metropolitanae ecclesiae Ultrajectensis (ut vocant) catholicae, in-fol., Louvain, 1725. Epistolae presbyteri Lovaniensis ad presbyterum Ultrajectensem romano-catholicum, cum observationibus in quinque Epistolas anonymas quae adversus geminas dissertationes eximii D. Hermanni Damen nuper prodierunt, in-8°, Louvain, 1726-1727; essas seis cartas contêm a defesa de Hermann Damen contra L. P. Verhulst, que havia escrito, sob o velo do anonimato, cinco cartas sobre a sagração do arcebispo de Utrecht. Por fim, Dissertatio de operibus referendis in Deum et de operibus infidelium, in-8°, Louvain, 1729.

Além de todos esses trabalhos teológicos, alguns bastante longos e muito aprofundados, Meyer publicou certo número de obras poéticas em latim e em flamengo. Seu poema De ira libri III, nempe de causis, damnis et remediis irae, in-4°, Antuérpia, 1694, imitado de Sêneca, contém um tesouro de conselhos, apoiados em numerosos exemplos (Mémoires de Trévoux de janeiro de 1704, p. 61-65, e Journal des Savants de 24 de janeiro de 1707, p. 59-60). Meyer traduziu seu poema para o flamengo, e certos críticos neerlandeses colocam esse escrito entre os melhores que a literatura flamenga produziu no século XVIII. Meyer compôs também outras obras em verso.

Michaud, Biographie universelle, t. XXVIII, p. 166; Moréri, Le grand dictionnaire historique, ed. de 1759, t. VII, p. 520-521, e Supplément, t. II, p. 123-121; Richard e Giraud, Bibliothèque sacrée, t. XVII, p. 18-20; Feller, Biographie universelle, ed. Pérennès, 1842, t. VIII, p. 362; Chandon e Delandine, Dictionnaire universel, historique, critique et bibliographique, 5ª ed., 1810, t. XI, p. 493; Dictionnaire historique, ou Histoire abrégée de tous les hommes nés dans les XVII provinces belgiques qui se sont fait un nom..., 2 vol., in-8°, Paris, 1786, t. II, p. 79-80; Delvenne, Biographie du royaume des Pays-Bas ancien et moderne, 2 vol., in-8°, Liège, 1829, t. II, p. 151; Gæthals, Lectures relatives à l'histoire des sciences, des lettres et des arts en Belgique, 3 vol., in-8°, Bruxelas, 1857, t. I, p. 219-230; Schrant, Préface de son édition, De la colère; Hofman-Peerkamp, De poetis latinis nederlandis, p. 482-486; Biographie nationale de Belgique, t. XV, p. 551-558; Hurter, Nomenclator, 3ª ed., t. IV, col. 1069-1070, 1075; Sommervogel, Bibliothèque de la Compagnie de Jésus, t. V, Paris, 1894, col. 1039-1055.

Autor original: J. Carreyre

A extração e a tradução foram feitas por IA e em caso de algum erro podem entrar em contato com o editor