BARON Vincent, nascido em Martres, antiga diocese de Rieux na Aquitânia, em 17 de maio de 1604, fez-se notar cedo pela sua piedade e inteligência durante os seus primeiros estudos em Toulouse, onde entrou na ordem dos frades pregadores e fez profissão em 16 de maio de 1622. Tornou-se um professor e um pregador eminente e distinguiu-se nas suas controvérsias com os ministros protestantes. Eleito prior do convento de Toulouse em 1639 e 1649, cumpriu diferentes missões e retirou-se para Paris, ao convento do noviciado geral, onde morreu em 21 de janeiro de 1674.
1° Theologie moralis adversus laxiores probabilistas. Pars prior, qua vera mens D, Thome et ejus schole de opinionum ex lege delectu, in qualibet re morali explicata et defensa, adversus D. Caramuelis apologema in D. Fagnanum, Anonymi nodos in PP. Mercorum, Theophili Raynaudi exceptionem, et Amadei Guimenii tractatus quindecim, in-8°, Paris, 1665;
2° Manuductionis ad moralem theologiam pars altera, qua D. Thome vera mens de singulis vite humane et christiane officiis inter rigidas et laxiores opiniones media defenditur contra Amadeum Guimenium, Apologistam, et Wendrochium. His addita est confirmatio 33 capitum de moribus ex censura sacre facultatis Parisiensis contra Amadeum, in-8°, Paris, 1665;
3° Theologie moralis Summa bipartita de regulis conscientie, et de singulis vite humane et christiane officiis. Pars prior. Vera mens D. Thome et ejus schole, de opinionum ex lege delectu in qualibet re morali explicata et defensa. Adversus D. Caramuelis apologema in D. Fagnanum aliosque laxiores aut rigidiores theologos, in-8°, Paris, 1667;
4° Theologie moralis pars altera de singulis vite humane et christiane officiis, contra ficti Amadei, et veri Martini de Moia Hispani tractatus XV. Editio altera ad mentem Alexandri VII aucta ejusdem S. Pontificis 45 propositionum censuris, et tribus cum Joanne Launoio diatribis de forma absolutionis et primatu Petri et verborum injuriis, in-8°, Paris, 1668;
5° SS. Augustini et Thome vera et una mens de libertate humana et gratia divina explicatur, et schole thomistice asseritur, adversus duos Theophili Raynaudi libros, aliosque hujus etatis melioris note theologos. Manuductionis tertia pars dogmatica, in-8°, Paris, 1666;
6° Libri quinque apologetici pro religione, utraque theologia, moribus, ac juribus ordinis predicatorum, adversus Theophili Raynaudi tres, totidem Petri de Alva libros, aliquot epistolas Johan. Launoii, Expostulationes Carterii, aliosque. Quarta pars manuductionis ad analyticam theologiam ceteris copiosior, Paris, 1666;
7° Duo postremi apologie libri, quibus preter defensionem familie dominicane et schole thomistice et plures dogmatum et morum juris factique questiones; addita sunt compendium Pii V vite, et supplementum vite Bartholomexi a Martyribus ex Lusitana historia, quo Gallica confirmatur, et Responsio ad novas Launoii objectiones. Exercitatio in postremum quinte partis epistolarum Joh. Launoii ad Thomam Fortinum parisiensem theologum, in-8°, Paris, 1666;
8° Ethice christiane septemdecim loci. Sive opinionum a lege stantium necessarius ad salutem delectus vindicatus a novissimis dissertationibus ficti Amadei et veri Matthei Moix, Martini Esparze, Hispanorum, Antonii Terilli, Angli, Honorati Fabri, Galli, Lucii Sammarci, Siculi, Francisci Bone Spei et Egidii Estrix Belgarum, in-8°, Paris, 1673;
9° Apologia pro sacra congregatione Indicis, in-4°, Cracovie, 1662;
10° Responsio ad librum Johannis de Cardenas, in-8°, sans lieu ni date, mais vers 1672;
11° L’hérésie convaincue ou la théologie des luthériens et des calvinistes réduite a quatre principes, et réfutée d’une maniere toute nouvelle, avec l’examen de l’ouvrage du ministre Claude contre l’eucharistie, in-12, Paris, 1668.
Quétif-Echard, Scriptores ord. pred., t. 1, p. 655; Hurter, Nomenclator, t. 1, col. 271.
Autor original: P. Mandonnet
A extração e a tradução foram feitas por IA e em caso de algum erro podem entrar em contato com o editor