NICOLAU DE MAIORCA

NICOLAU DE MAIORCA

NICOLAU DE MAIORCA, capuchinho da província de Aragão, na Espanha, foi um pregador renomado e um célebre teólogo, a quem geralmente se recorria nas dificuldades de ordem moral. Viveu no final do século XVII e no início do século XVIII, e é autor de algumas obras teológicas e ascéticas, assim como de algumas coletâneas de sermões:

1. Praxes variæ morales, obra : cum inédita; 2. Oppositio gratix peccato, in triplici Chrisli tentâtione exposita, publicada em Maiorca, em 1734; 3. Quatuor marianee jesuiticee scholæ in Mariée gloriam congregatie, pro festo celebrando Incarnationis Filii Dei in ejus utero virgin o habito respectu ad ejusdem Conception m, publicada em Maiorca, in gratia, em 1734; 4. Arcus Iridis eucharisticus, Palma, 1730; 5. Psallerium Marianum symbolicum, paneggricum et morale, expositum in quindecim mgsteriis SS. Rosarii, inédita; 6. Novenarium in honorem magni Ecclesia' Doctoris S. Augustini, Palma, 1718; 7. Quadragesimales conciones, Palma, 1726; 8. Sermones varii, permaneceram inéditos.

A maior parte dessas obras está escrita em espanhol. Nicolau de Maiorca morreu, em 1736, com mais de sessenta anos.

Bernard de Bologne, Bibliolheca seriplorum ordinis minorum capuccinorum, Veneza, 1747, p. 199-200; Edouard d'Alcnçon, Bibliotlieca Mariana ordinis capuccinorum, Roma, 1910, p. 59; A. Zawart, The history of franciscan preaching and of franciscan preachers, Nova York, 1928, p. 530.

A. Teetaert.

Autor original: A. Teetaert.

A extração e a tradução foram feitas por IA e em caso de algum erro podem entrar em contato com o editor