3. DAVID (Natchinsky) Daniel, escritor russo, nascido em 1720 na província de Poltava, aluno da Academia Eclesiástica de Kiev. Arquimandrita e higúmeno do mosteiro de Sloutzk em 1756, foi reitor da Academia de Kiev (1758-1761) e faleceu em 5 de maio de 1793. Traduziu para o latim e publicou com comentários as seguintes obras de Teófanes Prokopovitch, célebre teólogo russo: 1° Lucubrationes illustrissimi ac reverendissimi Theophanis Prokopovich... nunc primum in unum corpus collectae et in publicam lucem editae, Breslau, 1743; 2° Miscellanea sacra variis temporibus antea edita nunc primum uno fasce comprehensa conjunctimque evulgata, ibid., 1745. Eugene (metropolita), Slovar istoritcheskyi o pisateliakh dukhovnago tchina, São Petersburgo, 1827, t. I, p. 104-106; Serebrennikov, Kiévskaia Akademia s poloviny XVIII vieka do preobrazovaniia eia v 1819 godu, Kiev, 1897; Jablonowsky, Akademia kijowsko-mohilanska : zarys historyczny, Cracóvia, 1899-1900, p. 286; Russkii biographitcheskyi Slovar, lett. D, São Petersburgo, 1905, p. 7. A. PALMIERI.
4. DAVID Pierre, sobre o qual os bibliógrafos franciscanos dispõem de poucas informações, era um frade menor da província parisiense. Apenas os títulos de suas obras fornecem algumas informações sobre ele: Summula tractatus de praedestinatione ad mentem doctoris subtilis, ejusque fidelissimi interpretis magistri Angeli a Monte Piloso ord. FF. minorum conventualium. Hujus summulae veritatem docebat V. P. Petrus David, lector jubilatus et in conventu FF. minorum Sagiensium primarius theologiae professor, anno Domini 1646, in-8°, s. l. n. d. Este opúsculo de VIII-40 páginas é dedicado ao duque de Luine pela Schola theologiae Sagiensis. Atribuem-se também a David uma Summula philosophiae ad mentem Scoti, Paris, 1649; Octava de Christi erga homines charitate in eucharistia; Octava de assumptione B. Mariae Virginis figurata in quibusdam mulieribus Veteris Testamenti, in-8°, Paris, 1653, 1661; Le chemin de vérité qui conduit une âme désireuse de faire son salut à la perfection de la sainteté, in-8°, Paris, 1656; 2 in-12, 1661; Sermones adventus de adoptione filiorum Dei, in-8°, Paris, 1663. Sbaralea, Supplementum et castigatio ad scriptores ord. minorum, Roma, 1808; Migne, Dictionnaire de bibliographie catholique, t. II, col. 407, 803. P. Édouard d’Alençon.
A extração e a tradução foram feitas por IA e em caso de algum erro podem entrar em contato com o editor