
...muito provavelmente em 20 de outubro de 740, à idade de cerca de 72 anos. Sua memória permaneceu em veneração em toda a Inglaterra e logo foi honrado como santo. Certos martirológios fixavam sua festa em 30 de novembro, outros em 28 de abril. Os bolandistas atribuíram-lhe como data o dia 20 de outubro. Menos conhecido que seu mestre Wilfrid ou que seu amigo, o Venerável Beda, Acca tem, contudo, o direito de ser colocado, imediatamente após eles, em um dos primeiros lugares dessa falange de bispos e monges anglo-saxões que continuaram, nos séculos VII e VIII, a obra romana dos missionários enviados por Gregório, o Grande. Ele teve também sua parte nesse despertar de atividade científica do qual a jovem Igreja anglo-saxônica dá, desde o início de sua existência, o brilhante espetáculo.
Beda, Historia ecclesiastica gentis Anglorum, l. V, c. XX, P. L., t. XCV, col. 270; Bale, Scriptorum illustrium majoris Brytannie quam nunc Angliam et Scotiam vocant catalogus, Bale, 1557, p. 87; Ceillier, Histoire générale des auteurs sacrés et ecclésiastiques, Paris, 1752, t. XVII, p. 14-16, 36-37; 2ª ed., Paris, 1862, t. XII, p. 7-15, 21; Cave, Scriptorum ecclesiasticorum historia literaria, a Christo nato usque ad seculum XIV, Genebra, 1720, p. 406-407; Fabricius, Bibliotheca latina mediae et infimae aetatis, Pádua, 1754, t. I, p. 3; Brucker, Historia critica philosophiae a Christo nato ad repurgatas usque literas, Leipzig, 1766, t. III, p. 579, e sobretudo, Joseph van Hecke, S. J., no tomo VIII de outubro dos Acta sanctorum dos bolandistas, ed. Palmé, 1866, p. 965-980. Encontrar-se-ão reunidos lá: 1º todos os extratos importantes da Historia ecclesiastica de Beda, do Liber de statu et episcopis ecclesiae Hagustaldensis, por Ricardo de Hagustald, do Liber de sanctis ecclesiae Hagustaldensis et eorum miraculis, por um autor anônimo do século XII, cônego regular, etc., que podem servir à história de Acca e dos eventos aos quais ele foi associado; 2º o único escrito conhecido deste bispo; 3º uma sábia dissertação crítica sobre ele, suas relações com Wilfrid e Beda e os trabalhos de seu episcopado. Esta dissertação, muito bem conduzida, corrige diversos erros que circulavam sobre Acca e a história das igrejas de York e de Hagustald à sua época.